Σουλτάνος και απρόβλεπτος

Η ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΗ οικονομική κρίση, που έχει καθηλώσει τη χώρα και έχει δημιουργήσει στρατιές ανέργων, δεν επιτρέπει καν σκέψεις για άλλα θέματα, εξίσου σοβαρά, όπως είναι τα εθνικά. Και είναι ευτύχημα ότι αν εξαιρέσουμε το Κυπριακό, όπου κακώς συνεχίζεται ο «διάλογος κωφών», οι συζητήσεις για τα ελληνοτουρκικά έχουν παγώσει. Εσχάτως, στην Ουάσιγκτον κυριαρχεί η ανησυχία στους απασχολούμενους με την Τουρκία, καθώς οι ηγέτες της επιδεικνύουν μια σχιζοφρενική συμπεριφορά. Οι γραφειοκράτες του Λευκού Οίκου και των βασικών αμερικανικών υπουργεί­ων δεν μένουν ασυγκίνητοι από τις κακές ειδήσεις που φτάνουν στα γραφεία τους από την Άγκυρα, ειδήσεις που προκαλούν μερικές φορές τρόμο. Και μία από αυτές αφορά τον «φιλοαμερικανό» πρωθυπουργό Αχμέτ Νταβούτογλου, ο οποίος έχασε τη θέση του επειδή -όπως διαρρέουν οι άνθρωποί του- δεν δέχθηκε να γίνει υποχείριο του προέδρου Ταγίπ Ερντογάν.

Μία άλλη (είδηση) αφορά τους σχεδιασμούς για εισβολή στη Συρία με το πρόσχημα να εκκαθαρίσει θυλάκους του Ισλαμικού κράτους. Στην πραγματικότητα στοχεύει τους μόνους πραγματικούς συμμάχους των Αμερικανών, τους Κούρδους της Συρίας. Αναφορικά με τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του κ. Νταβούτογλου, και πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες, είναι τραγικό και συνάμα άκρως δικτατορικό και αυταρχικό να εκδιώκει έναν πρωθυπουργό που πριν από πέντε \\nves έλαβε τις ψήφους εμπιστοσύνης του μισού πληθυσμού. Και έχει ιδιαί­τερη σημασία το γεγονός ότι ο κ. Νταβούτογλου ήταν ο άνθρωπος που «ωραιοποίησε» στο εξωτε­ρικό την ακραία ισλαμική ατζέντα του προέδρου της Τουρκίας. Χωρίς τον «αδελφό Αχμέτ» είναι αμφίβολο εάν θα άντεχε μέχρι σήμερα η ισχύς του κ. Ερντογάν. Δεν κομίζω γλαύκας εις Αθήνας εάν υποστηρίξω ότι οι σχέσεις της Τουρκίας και της Αμερικής βρίσκονται σε περίοδο παρατεταμένης έντασης, διότι ο Τούρκος πρόεδρος θέλει να δείξει στους υπηκόους του ότι δεν υποκύπτει σε καμία δύναμη, και πολύ περισσότερό στην υπερδύναμη Αμερική.

Οι απειλές του κ. Ερντογάν εναντίον της Συρίας αποτελούν άλλη μια πηγή ανησυχίας και εάν την υλοποιήσει θα προκαλέσει σύρραξη όχι μόνο με τον Άσαντ, που με την υποστήριξή της Μόσχας παραμένει δυνατός, αλλά και με τους Κούρδους της χώρας, οι οποίοι εθνικά και ιδεολογικά είναι ταυτισμένοι με τους αντάρτες του ΡΚΚ. Οι Κούρδοι είναι αποφασισμένοι να μη χάσουν όσα κέρδισαν με αίμα στο πεδίο των μαχών, άρα θα αντιδράσουν.

ΕΡΏΤΗΜΑ: 0 Ερντογάν θα διακινδυνεύσει το άνοιγμά ενός μετώπου στον ταραγμένο νότο; Η απάντηση είναι αβίαστα θετική, διότι ο πρόεδρος της Τουρκίας, όπως ομολογεί το ψυχογράφημα του, είναι μία ψυχασθενική περίπτωση που έχει άγνοια κινδύνου, και ο οποίος όταν αντιμετωπίζει την απειλή, αντί να εισέλθει σε διάλογο και να συζητήσει, δείχνει εξτρεμιστικές επιθετικές τάσεις. Ο Ερντογάν δεν είναι ηγέτης που εμπνέει εμπιστοσύνη στους γείτονες της Τουρκίας. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να κρατήσει ανοικτά τα κανάλια επικοινωνίας, αλλά να τερματίσει κάθε συζήτηση που θα μπορούσε να θέσει σε αμφισβήτηση την εθνική της κυριαρχία και ανεξαρτησία...

(ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ του Μιχάλη Ιγνατίου)-15/05/2015)

Περισσότερα »

Η ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ: Σοβαρός ο κίνδυνος για τη διεθνή ειρήνη

Κάπως αργά συνειδητοποίησαν οι μεγάλες δυνάμεις, κυρίως οι δυτικές, τον κίνδυνο που διατρέχουν από την Ισλαμική τρομοκρατία. Στην πραγματικότητα μάλιστα, μερικές από αυτές, δυστυχώς τον εξέθρεψαν, με αλόγιστες πράξεις και παραλείψεις, για να εξυπηρετήσουν τον δικό τους επεκτατισμό.

Πρώτοι διδάξαντες βεβαίως οι Βρετανοί, με το διαίρει και βασίλευε, ενώ οι ΗΠΑ, ήδη από τη δεκαετία του 1960, είχαν αρχίσει να τον χρησιμοποιούν για να αντιμετωπίσουν τα φιλοσοβιετικά καθεστώτα της Μέσης Ανατολής. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε, όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλαν στο Αφγανιστάν, το 1979. Και ναι μεν με τη βοήθεια των Αμερικανών, οι Αφγανοί ισλαμιστές αντάρτες υποχρέωσαν τους Σοβιετικούς σε αποχώρηση, τελικά όμως στράφηκαν και εναντίον των ευεργετών τους!

Χωρίς να ξεχνάμε βεβαίως την ισοπέδωση της Γιουγκοσλαβίας από το ΝΑΤΟ και τις σαφώς φιλοϊσλαμικές λύσεις που αυτό έδωσε στα προβλήματά της. Ασφαλώς τα όποια λάθη των μεγάλων δυνάμεων, δεν δικαιολογούν τις επιθέσεις των τζιχαντιστών, ούτε κατά των ΗΠΑ, ούτε κατά της Ρωσίας, ούτε κατά της Γαλλίας και του Βελγίου, όταν μάλιστα τα πλήγματα στρέφονται εναντίον αθώων.

Τις ερμηνεύουν όμως σε μεγάλο βαθμό. Πρώτα διότι το ίδιο το Κοράνι σαφώς ενθαρρύνει τη βία εναντίον των οπαδών όλων των άλλων θρησκειών, τους οποίους θεωρεί άπιστους. Στην πραγματικότητα λοιπόν, η επέκταση της ισλαμικής τρομοκρατίας αποτελεί πλέον σοβαρό κίνδυνο για τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Πηγάζει από το Κοράνι, καλλιεργείται στο εύφορο έδαφος της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης και θεριεύει με ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις όπως εκείνες των Αμερικανών και άλλων δυτικών δυνάμεων κατά του Ιράκ και της Λιβύης. Αλλά το σύνθετο αυτό πρόβλημα, δεν μπορεί να επιλυθεί μόνο με τη βία των δυνατών ή τον ανθρωπισμό των αδυνάτων.

Το Ισλαμικό Κράτος και τα παραρτήματά του, απαιτούν δυναμική δράση του Συμβουλίου Ασφαλείας, γιατί αποτελούν κίνδυνο για τη διεθνή ειρήνη, την ασφάλεια και άλλα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Αντίθετα το προσφυγικό πρέπει να αντιμετωπισθεί με ανθρωπιστικό πνεύμα και προγράμματα ανάπτυξης στις υποβαθμισμένες ισλαμικές γειτονιές των δυτικών χωρών.

Ασφαλώς οι πρόσφυγες και οι μετανάστες, προστατεύονται από διεθνείς συνθήκες, αλλά παράλληλα οφείλουν και σεβασμό προς τους νόμους των χωρών υποδοχής τους. Ωστόσο, κυρίως επί τόπου θα επιλυθεί το πρόβλημα, αφού πρώτα εξουδετερωθεί το Ισλαμικό Κράτος και ομαλοποιηθεί η κατάσταση στις χώρες προέλευσης των μεταναστών. Έτσι σταδιακά θα ανακτηθεί και η εμπιστοσύνη των μουσουλμάνων.

Μια τέτοια πολιτική, θα ήταν πιστεύω αποδοτικότερη, από τον πακτωλό χρημάτων που επιπόλαια προσφέρει η ΕΕ στην Τουρκία, της οποίας τον ισλαμοφασιστικό επεκτατισμό, υφίστανται όλες οι γειτονικές της χώρες, ιδιαίτερα η Κύπρος, η Ελλάδα, το Ιράκ και η Συρία. Για να ξεριζωθεί όμως ο ισλαμικός επεκτατισμός, πρέπει να αλλάξουν νοοτροπία οι μεγάλες δυνάμεις, ειδικά μερικές μεγάλες δυτικές δημοκρατίες.

Κοντολογίς, το διεθνές δίκαιο, πρέπει να εφαρμόζεται πλέον χωρίς εξαιρέσεις. Γιατί αν ένα εκατομμύριο μουσουλμάνοι μετανάστες, αποτελούν κίνδυνο για τα 82 εκατομμύρια των Γερμανών, τα 63 των Βρετανών ή τα 323 των ΗΠΑ, πώς είναι ακίνδυνες οι 300.000 χιλιάδες Τούρκοι έποικοι για την Κύπρο, όταν ξεπερνούν το ένα τρίτο του πληθυσμού της; Και αν οι μεγάλες δημοκρατίες της Δύσης κρίνουν ως καλύτερη λύση για τους πρόσφυγες την επιστροφή στις χώρες προέλευσής τους, γιατί στην περίπτωση της Κύπρου, αντί της επιστροφής των Ε/κ προσφύγων στις εστίες τους, ανέχονται τον εποικισμό των κατεχομένων περιοχών της προς όφελος του τουρκικού επεκτατισμού, που προγραμματισμένα οικοδομεί τον εξισλαμισμό της Κύπρου; Δεν σκέφτονται ότι μέσω της ελεύθερης διακίνησης προσώπων, η Κύπρος μετατρέπεται σε διαμετακομιστικό σταθμό για τον εξισλαμισμό της υπόλοιπης Ευρώπης;

mignatiou

Περισσότερα »

Να σκεφτόμαστε μόνο «εθνικά»

Τι να την κάνεις τέτοια Ευρώπη; Ήταν το αυθόρμητο ερώτημα-απορία μετά τη μεσοβέζικη συμφωνία που συνυπέγραψαν οι Ευρωπαίοι με την Τουρκία για το Προσφυγικό και αφού είχαν προηγηθεί πολλές ώρες εκβιασμών από την πλευρά του Αχμέτ Νταβούτογλου και δικαιολογημένων αντιδράσεων από τους «μικρούς» της Ευρώπης, οι οποίοι αντιμετωπίζουν το θέμα κυρίως εθνικιστικά, αλλά όχι μόνο...

Η ΕΕ δεν είναι η Ένωση που ονειρεύτηκαν οι ιδρυτές της, ούτε πρόκειται να επιτύχει το εγχείρημα των Ηνωμένων Πολιτειών, για το οποίο χύθηκε και αίμα. Ακόμα και σήμερα παραμένει προβληματικό το αμερικανικό σύστημα, αλλά η αλήθεια είναι ότι λειτουργεί καλά, παρά το γεγονός ότι οι διαφορές μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών πολιτειών ήταν και είναι τόσο εμφανείς.

Η προσφυγική κρίση, την οποία δημιούργησε η Τουρκία, απέδειξε πόσο μικροί είναι οι ηγέτες των μεγάλων χωρών της Ευρώπης αλλά και πόσο εύκολο να καταρρεύσει αυτή η Ενωση διαφορετικών λαών, πολιτισμών, γλωσσών και νοοτροπιών. Πόσες φορές τέθηκε το ερώτημα «τι σχέση μπορεί να έχει ο Βορράς με τον Νότο της Ευρώπης», ιδιαίτερα μετά την οικονομική κρίση, που ταλαιπωρεί για έκτο χρόνο τον ελληνικό λαό. Η καγκελάριος Μέρκελ αποδείχθηκε μικρή μπροστά στις δύο κρίσεις, ο κ. Ολάντ δείχνει να μην καταλαβαίνει τις συνέπειες, ο Βρετανός Κάμερον βλέπει το σπίτι του να καίγεται λόγω του Brexit, ενώ δεν επηρεάζεται από το κύμα προσφύγων που στέλνει η Τουρκία στην Ευρώπη. Με αποτέλεσμα, από τις 28 χώρες της Ευρώπης να σηκώνει όλο το βάρος η Ελλάδα, η οποία δεν έχει καν τις δυνατότητες να ανταποκριθεί σε ένα πρόβλημα που δεν είναι δικό της, που δεν το δημιούργησε η ίδια.

Η Τουρκία έπαιξε τα ρέστα της εναντίον της Ευρώπης, χρησιμοποιώντας τους άμοιρους και κολασμένους της Συρίας και άλλων χωρών της Μέσης Ανατολής. Αντιλαμβανόμενη νωρίς ότι η Ενωμένη Ευρώπη δεν είναι τίποτα παρά ένα συνονθύλευμα λαών και πολιτισμών και εκμεταλλευόμενη τις ακροδεξιές αντιλήψεις στον ευρωπαϊκό Βορρά, κατάφερε το ακατόρθωτο. Να εκβιάζει ολόκληρη την Ευρώπη και να βάλει τη φωτιά που άναψε και ανέδειξε τις αγεφύρωτες διαφορές μέσα στην Ενωση.

Δεν πιστεύω ότι μερικά πράγματα γίνονται τυχαία. Η προσφυγική κρίση είναι το αποτέλεσμα ενός πανέξυπνου τουρκικού σχεδίου. Στόχος βεβαίως είναι και η Ελλάδα και η Κύπρος. Οι ηγέτες της ΕΕ δεν μπορούν να ανταποκριθούν στον κίνδυνο, διότι δεν θέλουν, ιδιαίτερα οι Βόρειοι, διότι έχουν ήδη οχυρωθεί σε «εθνικές πολιτικές», και επειδή (ίσως) δεν μπορούν. Η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να κοιτάξουν τα σπίτια τους και τους λαούς τους και πρέπει οι ηγέτες των δύο χωρών να αρχίσουν να σκέφτονται πιο «εθνικά» παρά ευρωπαϊκά, διότι υπάρχει τεράστιος κίνδυνος να στραφούν οι πολίτες προς την εθνικιστική ακροδεξιά.

(ΕΘΝΟΣ-12/03/2016)

Περισσότερα »

ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΑΤΩΤΕΡΟΙ των περιστάσεων

■ Μετά το Μνημόνιο, το Σκοπιανό είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει ο πρόεδρος της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς. 

Είναι εξαιρετικό δύσκολο πια να αναλύ­σει κανείς τον Αντώνη Σαμαρά· ακόμη και ο πλέον καλόπιστος. Και δεν χρειά­ζεται να καταλήξει σε συμπεράσματα αναζητώντας τα αίτια της δημιουργίας και περισσότερο της διάλυσης της Πολιτικής Άνοιξης, που οφείλεται αποκλειστικά στον ίδιο, διότι είναι μια...

Περισσότερα »