ΙΔΟΥ, λοιπόν, πώς η πραγματικότητα εξελίσσεται στον πιο σκληρό, αδυσώπητο Προκρούστη: Εάν είχε κάτι για να επαίρεται έως τώρα η Ευρώπη, αυτό ήταν η ανεκτικότητά της, οι αρχές της αλληλεγγύης και το δικαίωμα τον ασύλου. Ήρθε όμως η συμφωνία της Παρασκευής για να καταδείξει ότι οι πολιτικές ανάγκες των ισχυρών της γηραιάς ηπείρου είναι υπέρτερες.
Προκειμένου μάλιστα να διαφυλάξει τα δικά της συμφέροντα και την (επι)κυριαρχία της η Γερμανία, ανέθεσε έναντι αδρών ανταλλαγμάτων στην Τουρκία ρόλο-κλειδί. Τι τραγική ειρωνεία, αλήθεια! Η χώρα που παραβιάζει συστηματικά τα ανθρώπινα δικαιώματα ανέλαβε, ως «ασφαλής», καθήκοντα συνοριοφύλακα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία, ανακουφισμένη τώρα, κρατά μακριά της τις «ορδές των εξαθλιωμένων». Ενδεχομένως δεν θα μπορούσε, με όρους ρεαλισμού, να γίνει κάτι καλύτερο. Μην ξεχνάμε, όμως, ότι και η Ιστορία εκδικείται.
Ανδρέας Καψαμπέλης
(ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-21/03/2016)
